We kennen Libanon van de vreselijke burgeroorlog die daar jarenlang heeft gewoed en recentelijk nog van de explosie in de haven van Beiroet met alle vernietigende gevolgen vandien. De burgeroorlog heeft een ongekend aantal slachtoffers geëist en heeft het land in een ravijn van ellende gestort.

Weinig mensen weten dat Libanon ooit een prachtig land was waar veel toeristen op af kwamen. Beiroet was toen een moderne stad dat zich kon meten met de top-steden van de wereld. Niet voor niets werd Beiroet het Nice of het Parijs van het Midden-Oosten genoemd.

Ik heb zelf tien jaar in Libanon gewoond, dat was in mijn jeugd in de zestiger jaren, samen met mijn ouders en broer, onderbroken door twee jaar in Cairo. Mijn vader was naar Beiroet uitgezonden door de KLM. Ik heb daar op school gezeten en Engelstalig onderwijs gevolgd. In augustus 1969, toen ik 15 jaar was, zijn we daar weggegaan.

Libanon is een land nog kleiner dan Nederland, maar je kon er alles doen waar je heel Frankrijk voor nodig had. ’s Zomers zwemmen in de blauwe Middellandse Zee, ’s winters na twee uur reizen skiën in de bergen. Je kon er prachtige bergritten maken en je had er ruïnes, zowel van de Romeinen als de Kruisvaarders. Beiroet was een stad van moderne gebouwen, de mooiste hotels, luxe bioscopen en een boeiend uitgaansleven. Je kon er ook alles krijgen wat je nodig had.

De befaamde Pigeon Rocks langs de boulevard voor de kust van Beirut.

Een brede boulevard, de Corniche, liep langs een groot gedeelte van de kust van Beiroet. Het was er altijd druk, mensen wandelend op de stoep. Populair waren de standjes waar je verse uitgeperste sinaasappelsap kon krijgen. Altijd een hoop auto’s op de wegen, vaak toeterend, maar dat hoorde er bij. Ik had de tijd in Beiroet in de 60-er jaren voor geen goud in de wereld willen missen. Het leven was ontspannen, ik heb me in Beiroet nooit onveilig gevoeld.

Dat wil niet zeggen dat er in die tijd geen politieke spanningen waren. Er waren toen al wel ongeregeldheden en gingen de scholen een paar dagen dicht. Maar daarna keerde het gewone leven snel weer terug. De problemen in Libanon begonnen pas echt toen eind jaren zestig Palestijnse commando’s aanvallen uitvoerde op Israël. Dit leidde weer tot vergeldingsacties van de Israëliërs. De moslims steunden de aanvallen van de Palestijnen, de Christenen waren er tegen. En dit was een belangrijke opmaat naar de burgeroorlog.

De gevolgen van de burgeroorlog in Libanon, zoals iedereen weet, waren desastreus. Toch is er een hoop, en Libanon heeft de potentie in zich om ooit weer het land te worden wat het ooit was. Dat natuurlijk in de eerste plaats voor de Libanezen zelf, maar ook dat de toeristen in grote aantallen het land weer bezoeken, het land is dat de moeite waard.

Oorspronkelijk Hans Willering Teksten september 2020

Links boven, de Sportingclub was vroeger een populaire badplaats voor de bewoners van Beirut. Daaronder typisch Libanon, twee uur rijden en je was in de sneeuw. Rechts boven, een aanblik van Beirut. Rechts onder, modernere architectuur van de hoofdstad.

Libanon, een Terugblik op Gouden Jaren
Het Raadsel van de Homogene Groepen
Jordanië, land van woestijn en verwondering
Mijn Eerste Duik in de Middellandse Zee
De Oude Grieken en de Werkelijkheid
Het Avontuur van de Kon Tiki
John Steinbeck: Cannery Row
Ergonomie niet Belangrijk?

Charlie en Hector en de Wereld van Morgen Deel 1
Charlie en Hector en de Wereld van Morgen Deel 2

De Wereld Onderwater
Moonlight Serenade
Vuurwerk
Molen aan het Water