Wie een rit maakt door Jordanië van noord naar zuid, ziet aan beide kanten van de weg zand, bergen en nog eens zand. Toch is dit woestijnland tegelijkertijd een land van verwondering en betovering. In het zuiden de Wadi Rum, de eens onneembare woestijn waar menig karavaan doorheen moest trekken op weg naar het verre zuiden van Arabië. Meer in het noorden, de ruïnes van Jerasch, prachtige Romeinse overblijfselen van de tijd van keizer Hadrianus die een indrukwekkende toegangspoort daar liet bouwen. De Dode Zee, waar je blijft drijven op het diepste punt van de wereld. En de berg van Nebo waar Moses voor het eerst het beloofde land zou hebben gezien, het land dat hij nooit mocht betreden. En natuurlijk Petra, het toeristisch hoogtepunt, de stad uitgehouwen in de roodgekleurde natuurwanden die twee duizend jaar geleden tot stand kwam.

De Wadi Rum is een woestijn in het zuiden van Jordanië. Toen in vroegere tijden Damascus in Syrië de hoofdstad was van de Arabische wereld, trokken vele karavanen van Damascus via Petra naar Arabië wat nu Saudi-Arabië is. Daardoor werd Petra een belangrijk handelscentrum en doorvoer stad. De karavanen moesten door de Wadi Rum trekken en andere woestijnen op weg naar onder andere Mekka. Tot voor kort was de Wadi Rum een onherbergzaam gebied van zand en bergen, een moeilijk landschap om door heen te trekken. Wie de film “Lawrence of Arabia” gezien heeft, weet welke ontberingen je moest doorstaan. Overigens werd de film in de buurt van de Wadi Rum opgenomen.

Op deze plaats zou Moses voor het eerst het beloofde land hebben gezien, het land dat hij nooit zou betreden, met links de Dode Zee. Dat dit niet is ingegeven door toeristische motieven blijkt wel uit het feit dat op deze plaats rond het jaar 600 N.C. een kerk gebouwd is ter ere van Moses, Er staat nog steeds een kerk op deze locatie.

Maar de moderne tijd heeft zijn intrede ook in de uitgestrekte woestijn gedaan. Tegenwoordig is de Wadi Rum een belangrijke toeristische locatie geworden waar met four-wheel drive auto’s doorheen gereden wordt. De wagens scheuren met toeristen door de woestijn om het eindeloze zand en de steile bergen te bewonderen. Daar is op zich alle reden toe, want het gebied is nog steeds prachtig en indrukwekkend om te aanschouwen. Maar van de onneembare woestijn van vroegere tijden is weinig over. De bezoekers maken stops bij tenten waar thee of koffie kan worden gedronken en souvenirs gekocht kunnen worden. Ook is het mogelijk om in de woestijn te overnachten en de eindeloze sterrenhemel te bewonderen. Toen de hoofdstad werd verplaatst van Damascus naar Bagdad halverwege het eerste millennium verloor Petra zijn betekenis en stopten de vele karavaantochten door de Wadi Rum. Van Petra werd nog weinig meer gehoord. Pas toen in de negentiende eeuw een archeoloog Petra ontdekte begon het zijn huidige toeristische waarde te krijgen. .

Een andere bijzondere plaats is Mount Nebo. Moses zou hier nadat hij met zijn volgelingen was aangekomen, voor het eerst Het Beloofde Land hebben aanschouwd. Of je nou gelooft in de Bijbel of niet, is het toch een imposante plaats. Vanuit de berg is een prachtig uitzicht over de Dode Zee, de rivier de Jordaan en het land van Israël. Het is best indrukwekkend om daar te staan en je af te vragen wat daar mogelijk ooit gebeurd is. Dat deze locatie niet is ingegeven door toeristische motieven blijkt wel uit het feit dat in de zesde eeuw n.C. op de berg een kerk is gebouwd ter ere van Moses. Toch de moeite waard om deze plaats te bezoeken.

Jordanië is een veelzijdig land. Naast de genoemde bezienswaardigheden is het ook mogelijk om in de Golf van Aqaba te duiken op de kleurrijke koraalriffen die daar onder de oppervlakte liggen. Een bezoek aan Jordanië blijft een bijzondere en memorabele gebeurtenis.

Oorspronkelijk Hans Willering Teksten oktober 2019

Boven, twee kamelen lijken de toegang tot de "De Schatkamer" in Petra te bewaken. Daaronder de toegangspoort tot de oude Romeinse overblijfselen van Jerash, gebouwd door de Romeinse keizer Hadrianus.
Rechts, de woestijn, de Wadi Rum, die Jordanie verbindt met het zuidelijke Saudi-Arabie, met onder andere Mecca en Medina. De Wadi Rum was ooit een bijna onneembare hindernis, nu echter een toeristische attractie met 4 wheeldrive autos met souveniershops, thee- en koffiehuizen en indien gewenst een nacht slapen onder de sterren.

“Charlie,” zei Annette Plouven geïrriteerd, “De eieren zijn weer niet goed gebakken. Te kort in de pan en ze zien er niet mooi uit “ Annette keek Charlie aan met een wat hopeloze blik en bracht het bord met een haastige tred naar de keuken. “ik zal het binnenkort weer een keer voordoen, maar je moet het nou wel een keer leren. Ik moet nu zo weg, ik heb met een aantal vriendinnen afgesproken op het strand.” Ze pakte haar paarse strandtas en legde een grote badhanddoek, zonnecrème en een tijdschrift en een boek er in. “Ik neem aan dat jij alles schoonmaakt zodat het huis er weer piekfijn uitziet. Wel eerst de keuken opruimen” zei ze gedecideerd. Ze deed haar zonnebril op die goed paste bij haar donker stijl haar. Tegen Charlie zei ze vrij zakelijk, “Tot vanavond, als er problemen zijn weet je me te vinden.” Charlie, die nog niks gezegd had en er wat bleekjes uitzag, zei met een hoge stem, “Ja, tot vanavond”. Meer woorden waren op dat moment niet nodig.

Annette Plouven was 35 en had al heel wat levenservaringen achter de rug. Ze was vijf jaar gescheiden van Ken Ardams die ze had leren kennen op de universiteit in Leiden. Ze hadden beiden bestuurskunde gestudeerd en waren in hetzelfde jaar klaar. Ze kregen snel een relatie en konden een flat bewonen van Ken zijn ouders in Den Haag. Het ging allemaal plotseling in een sneltrein vaart en binnen korte tijd waren ze getrouwd. Na een groot huwelijksfeest waren ze een week op huwelijksreis geweest naar Griekenland. Kort daarna kon Annette een goeie functie krijgen als Marketing Manager bij een cosmetisch bedrijf. Haar leven leek voorspoedig te lopen totdat ze iemand ontmoette die haar wereld omkeerde, niet in liefdes zin, maar meer op visie hoe je met je leven zou moeten omgaan. John Haltons was een ICT wizard met een bijzondere kijk op hoe de toekomst er uit zou zien. Annette kreeg andere ideeën over hoe ze haar leven zou inrichten. Dit leidde tot zware conflicten met Ken en leidde na twee jaar tot een echtscheiding.

Op het strand was het nog vrij rustig. Het was tien uur ´s morgens en de zon was nog niet zo krachtig. Een frisse lichte wind blies in van de zee, kleine golfjes stuitte op het zand, slechts een paar wolken bewogen langzaam door de blauwe lucht. Annette had haar grote badhanddoek halverwege op het strand neergelegd met haar badtas op de handdoek.
“Zo, je bent vroeg vandaag”, hoorde zo achter zich. Ellen Groene naderde haar met een vrolijke stem en een uitgebreide glimlach op haar gezicht. Haar blond haar wapperde in een staart gekamd aan een kant licht in de wind.
“ja”, antwoordde Annette, “dan kan Charlie de boel opruimen.” Ze zuchtte: “Hij moet nog een hoop leren.”
Ellen nestelde zich op een andere badhanddoek naast Annette. Het was nog te fris om het gele vest uit te doen die ze over haar badpak aan had. “Het wordt straks wel wat lekkerder, en ook drukker, denk ik.”
Annette keek Ellen aan met een flauwe glimlach. “Misschien moet ik zo weg. Ik werd gebeld door de manager van Global Cosmetics, er zijn nog steeds klachten over Hector. Hij voldoet nog niet aan de eisen die het bedrijf stelt.” Ze vervolgde met een zorgelijke blik. “Als het niet lukt om Hector in het gareel te krijgen, kan het zijn dat ik weer moet gaan werken. Daar zou ik toch wel erg tegenop zien.”
Ellen keek Annette begripvol aan. “Ja, dat snap ik. We zijn nu zo gewend aan deze situatie, om je vrije tijd dan zo te moeten opgeven, dat zal een tegenvaller zijn. Ik hoop dat je wat kunt regelen.”
Pia van Doren, de derde vriendin, kwam met haastige stappen aangelopen. Haar vrolijk gekleurde trui paste goed bij de lichte strohoed die ze op had. Ze hield de hoed met een hand vast, in de andere hand haar bruine fel gekleurde paarse tas met alle spullen voor de dag.
“Hoi beiden,” zei ze, terwijl ze Annette en Ellen verwachtingsvol aankeek zo van dit wordt toch een weer een hele mooie dag.

Hugo Borgerman kwam snel ter zake nadat hij Annette en zichzelf voorzien had van koffie. Het kantoor van Hugo was ruim, en was vol gestouwd met meubilair, kasten en allerlei ander materiaal zoals een vitrinekast met souvenirs die hij op zijn reizen naar het buitenland had verzameld. Ze zaten aan een kleinere tafel en niet aan de grote vergadertafel of het bureau waar Hugo normaal achter werkte.
“Hector maakt teveel fouten en werkt te langzaam,” zei Hugo op een zakelijke toon, maar wel met een ernstige blik waaruit bleek dat het menens was. “ Hij heeft een boost nodig, en ik begrijp, dat kost geld, maar dat is wel noodzakelijk wil hij zijn werkzaamheden hier kunnen voortzetten.”
Annette keek bedachtzaam en zei na een kort moment: “Het geld om dat te doen heb ik niet zo maar. En geld lenen is ook niet zo makkelijk. Een directe oplossing heb ik niet. Welke mogelijkheden zie jij?”
Hugo leunde achterover in zijn stoel. Hij zei gedecideerd: “Je zou Hector kunnen verkopen, bijvoorbeeld aan ons. Dan heb je wel even wat geld om een tijdje verder te kunnen en naar nieuwe uitdagingen te zoeken. Ik besef dat je in een onprettige situatie terecht komt, maar als we zo doorgaan, wordt het ook niet makkelijk.”

Annette reed bedachtzaam naar huis in een witte Ford Escort. Het was niet druk op de weg. Al met al had het gesprek met Hugo toch bijna twee uur geduurd. Ze stond voor een aantal dilemma’s. Sinds ze vijf jaar geleden Hector voor een goede prijs op de kop had getikt, was haar leven behoorlijk veranderd. Ze hoefde niet meer te werken, dat deed Hector voor haar. Hector was toendertijd goed geprogrammeerd om als robot het werk uit te voeren. Maar waar Annette weinig rekening mee had gehouden, is dat de wereld snel veranderde en allerlei nieuwe eisen gesteld werden. En Hector was niet zelf leerzaam en moest dus aanvullende programmering hebben. En dat was erg duur. Ze kon Hector verkopen, zoals Hugo gesuggereerd had, dat leverde wel wat geld op, maar kon ze niet zomaar een nieuwe robot voor kopen. Een scenario doemde voor haar op dat ze zelf weer aan de slag moest om geld te verdienen. Daar zat ze niet echt op te wachten. Haar immense vrije tijd die ze nu had dankzij Hector beviel haar wel. Ze kon veel reizen en haar sociale leven was veel rijker geworden. Daar dreigde nu een einde aan te komen. Een toekomst die er vijf jaar geleden zo mooi uitzag, leek langzamerhand een somber scenario te worden.

Ze reed de straat in waar ze woonde, misschien had Charlie een lekkere maaltijd klaar inmiddels. Daar was ze nu wel aan toe. Ook Charlie had nog een hoop te leren, misschien had hij ook een boost nodig, net zoals Hector. Of zou ze ook van Charlie afstand moeten doen?

Oorspronkelijk Hans Willering Teksten september 2018

Jordanië, land van woestijn en verwondering
Mijn Eerste Duik in de Middellandse Zee
De Oude Grieken en de Werkelijkheid
Het Avontuur van de Kon Tiki
John Steinbeck: Cannery Row
Ergonomie niet Belangrijk?

Charlie en Hector en de Wereld van Morgen Deel 1
Charlie en Hector en de Wereld van Morgen Deel 2

De Wereld Onderwater
Moonlight Serenade
Vuurwerk
Molen aan het Water